Како да се искажат преку стихови неизрецивите сушности на човековото срце и душа? Поезијата во „Течение“ открива скалило на поетската умешност, но плени токму искреноста на срцата и душите на нејзините авторки. Нивниот говор е сублимен во својата едноставност. Заминуваш, се оддалечуваш/ но сепак си овде/ до мене, покрај мене/ ништо не те задржува/ Реко, реко,/ налик си на стара изрека/ деновите ќе поминат/ зборови Негови нема да изминат./, се вели во песната „Истекуваш“, со едноставни зборови што се способни да искажат силна поетска слика. Вдахновените поетски изливи во оваа стихозбирка течат без застој, поттикнувајќи го дејството на зборовите нахранети од верата и предаденоста. Патувам, Господи, патувам/ сѐ уште во оваа кожа се наоѓам/ гледам и погледнувам/од патувања нешто да не пропуштам. / Преполни се веќе со спомени/ овие мои сандали,/ добро е што грижата Твоја промисли/низ нивните дупки да протечат терети…(„Патување“). Лирското „јас“ се соочува со себепремавнувањето, за да го отстихува своето искуство во песната, но и над песната, насред патот кога доаѓаат, се пелтечат, се борат против бучавата или се пеат зборовите од Изворот (Трагаа многумина/до него стигнуваа оние кои сонуваа/ далечина за малкумина,/ блискост за многумина…(„Изворот“). Се создаваат овие песни како сведоштво и поткрепа на тој пат, и тоа е она што нас, читателите, нѐ допира – спокојната борба да се излезе на конечната светлина кога човечката несовршеност ќе се превладее во благодетта на Божјата милост: Подигни ме над мојот свет од падови/ заштити ме од моите понори/вера во мене да не ослаби,/надеж во Тебе да не се понижи/ љубов во моите вени засекогаш ќе струи.