Со години сме сведоци на стрмоглавиот пад на статусот на наставниците во општествената хиерархија, на економското тонење, на уназадувањето на квалитетот на образованието, како резултат на разно-разните експерименти и квази реформи, во кои заморчиња беа не само наставниците, туку пред се децата, кои ги трпат и допрва ќе ги трпат последиците од нашите непромислени, Менгеловски експерименти во образованието, што продуцираше само неквалитет, импровизации, уназадување на генерации ученици. Сите експерименти и избрзани, недоволно осмислени проекти и плагирани “реформи“ од други држави, на голем број (не)искусни министри од разни провиниенции, со мегаломански идеи и хипертрофирано его, со незаситни апетити и длабоки џебови, кои во својата самобендисаност немаа слух за наставниците и за се она со што тие се соочуваат, а кои последен пат биле во училиште како средношколци, но кои преку ноќ посакаа со разни “современи“ концепции, сеопфатно сексуално образование и “генетски“ инженеринг со хибридно вкрстување на предмети, небаре се семиња од кои ќе се изроди нова сорта, со дигитализација на образованието, да не внесат во 21 век, во услови кога некои училишта ни се според просторните и техничките услови во 19 век, а наставниците со примања под просечната плата. Така, големите министри со мало искуство и знаење, но со избрзани и грандиозни фински, шведски, Кембрич реформи, притоа заборавија дека за да имаме квалитетно образование во чекор со современите текови, треба, меѓу другото, да имаме и наставен кадар кој ќе биде ценет, почитуван, мотивиран, добро платен и пред се вреднуван во општеството. Па така, ако веќе сакаме да спроведуваме реформи, дигитализација и шведски, фински или не знам уште каков модел на образование, треба и платите да ни бидат, ако не фински, зашто тоа е недостижно за нас уште следните три века, туку барем доволни за достоен живот.