Во последните неколку години, човештвото создаде повеќе податоци од вкупниот број во историјата, а тоа е тренд кој не покажува знаци на забавување. Затоа, се поставува прашањето – каде се складираат овие податоци?
Иако научниците постојано ја зголемуваат количината на складирање на хард дискот за да задржат информации за човештвото, а многумина веруваат дека тоа би можело да се прави на неодредено време, некои сугерираат дека овие напори на крајот ќе бидат надминати со експоненцијалната стапка со која генерираме податоци директно во нашата ДНК.
Како одговор на ваквата загриженост, научниците побараа прилично уникатно решение – складирање на датотеки, фотографии и документи во база на податоци во самата природа или ДНК.
ДНК е огромна и доволно густа за да содржи неразбирливо количество податоци на екстремно мали простори. На крајот на краиштата, нишките на двојната спирала ги зачувуваат сите планови на нашето тело и се наоѓаат во клеточното јадро широко само 10 микрометри. Покрај тоа, ДНК е изобилна и може да издржи супер сурови услови на Земјата. Научниците дури можат да извлечат генетски информации од правековната ДНК.
ДНК кодира генетски информации со четири молекули наречени нуклеотиди. Постојат аденин, гванин, цитозин и тимин или А, Г, Ц и Т.
Во извесна смисла, ДНК има азбука од четири букви, а различни комбинации на букви претставуваат различни делови од податоци. Со само овие четири букви, природата може да ги шифрира генетските информации на секој жив организам. Значи, теоретски, би требало да можеме да складираме еден тон дигитални податоци веќе со таа азбука на ДНК. Но, една поширока ДНК азбука веројатно би ни дала и многу поголем капацитет.
Иако не му е јасно колкав е капацитетот за складирање во една ДНК сепак научниците се обидуваат да најдат решение за проширување со цел да не се случи преоптоварување на информативнот простор на ДНК.
