Во време кога светот живее во трчање и завршување на секојдневните обврски и е презатрупан од современиот начин на живот, како да го подзаборава гласот на младите.
Но, за тоа дека младите продолжуваат да го будат светот, доказ е младата магистрантка од Педагошкиот факултет од Битола- Ивана Петровска.
Таа е дипломиран професор по англиски јазик и книжевност, како и технички секретар на Македонското научно друштво, која има свој јасен став за англискиот јазик, за неговото изучување, и предностите и недостатоците на овој јазик како еден од најраспространетите во светот.
Учествувала на голем број настани кои ги организирал Факултетот и Универзитетот, па тоа уште повеќе ја прави зрела, иако е во своите дваесетти.
Па за да видите каква е таа, како се вљубила во овој јазик, какви искуства носи со себе од студентските денови, во рубриката Анфас разговараше Димитра Десановска.
Сонуваше ли како дете да бидеш она што си денес, дипломиран професор по англиски јазик и студентка на постдипломски студии?
– Откако знам за себе сонував да бидам професор по англиски јазик и книжевност. Секогаш кога си игравме со другарките јас бев професорка, а тие ученички. Мислам дека тоа ми беше омилена игра. Исто така, често знаев “да им држам часови” на моите родители и да им делам тестови.
Како англискиот јазик стана дел од твојот живот, на кој начин се ,,запозна“ со него?
– Првата средба со англискиот јазик се случи гледајќи цртани филмови, подоцна моите родители заедно со наставничката го забележаа мојот талент за јазици и ме запишаа во приватно училиште за странски јазици, каде искрено немав многу желба да одам на почеток бидејќи прв пат се соочив со потешки делови од изучувањето на јазик, сепак вредеше секој момент поминат во изучување на јазик.
Како се одлучи токму за странски јазик, па и јазик кој се зборува насекаде во светот, да биде твоја животна определба?
– Инспирирана од лошата интерпретација на англискиот јазик во секојдневието, што искрено и денес “ми боди очи”, започнав да забележувам ситни детали недостатоци во говорите и коментарите на другите личности. Тоа ме мотивираше првично да учам било каков јазик, подоцна кога забележав дека е неопходно да се знае токму англискиот јазик бев повеќе насочена кон тоа да научам за да се разбирам со сите, во смисла да не бидам лишена од основното средство за комуникација надвор од границите на нашата земја. Денес покрај англиски зборувам и француски, словенечки и италијански што секако се голем плус за мене како професор.
Со оглед на тоа што си студентка на Педагошки факултет-Битола и си посетувала педагошка и методичка практика, предизвик ли е да се предава јазик кој младите го владеат одлично со помош на дигиталните технологии?
– Не би рекла одлично поради тоа што сите имаат пристап до технологија и секој може да напише сешто. Секако тоа претставува дополнителна мотивација и предизвик за мое максимално вложување како професор. Гледајќи ги коментарите кои кружат на социјалните мрежи многу често ми е јасно зошто младите не зборуваат англиски онака како што би требало, големо е влијанието, но со користење на различни методи од страна на професорите мислам дека е возможно да се надмине тој момент, со што учениците ќе распознаваат што е точно а што не.
Децата од мали нозе се изложени на англискиот јазик. Недостаток ли е тоа или придобивка кога тие седнуваат во училиштните клупи?
– Би рекла дека тоа е голем недостаток гледано на поширока слика бидејќи на тој начин децата го запоставуваат мајчиниот јазик, како што може да се забележи моментално децата најчесто започнуваат да говорат на англиски што е директен удар врз македонскиот јазик. Го губиме она што го имаме повторно заради тоа преголемо влијание од технологијата, и тоа е многу долга тема за разговор. Од друга страна пак е позитивно за нас, професорите бидејќи со тоа што константо се изложени децата на англиски јазик на училиште се веќе подготвени до некој одреден степен што за нас професорите е олеснителна околност и ако тоа правилно го искористиме можеме да ги насочиме учениците кон љубов кон јазици.
Во рамките на студиите си учествувала на повеќе настани, литературни читања, поетски претставувања итн. Колку е тоа важно за еден студент кој студира Педагошки факултет?
Сметам дека е многу важно бидејќи на тој начин студентот се надоградува и се впушта во водите на реалниот свет, не онај изолиран свет идеално претставен во школските клупи. Вклучувањето во секакви настани го сметам како бенефит бидејќи се запознаваме со различни личности односно експерти од нашата област.
Какви искуства носиш со себе од Факултетот на кој студираш?
– Мислам дека на Педагошки факултет најпрво се сретнав со професори кои беа и верувам дека се брутално искрени во врска со реалниот свет, не дозволуваат да живееме во една средина заштитени од реалниот свет. Тоа како прво искуство го доживеав уште на почетокот на моите студии. Подоцна секој разговор со секој професор, а тука морам да ја издвојам професорката Силвана Нешковска со која најчесто бев во директен контакт, беше ново искуство, ново споделување на идеи и отварање на моите видици. Се до крајот на моето студирање, секојдневно се среќавав со нови ситуации кои се незаменливи и кои денес ми се од голема корист.
Технички секретар си на Македонското Научно Друштво. Како да се биде опкружен со универзитетски професори?
– Со оглед на тоа што сакам да бидам професор по англиски јазик и книжевност на универзитет, се чувствувам многу среќно бидејќи сум опкружена со “големи умови”, лица кои ме инспирираат да ја достигнам мојата цел. Она што ме фасцинира се непресушните идеи кои константно се разговараат и сите вклучуваат напредок и развој, во никој случај осудување, ни празни изговори. Едноставно можам да кажам дека сум во средината во која се надевав дека ќе сум.
Се затвораат ли кепенците за младите кои го изучуваат овој јазик, со оглед на тоа што е еден од најраспространетите јазици кои се зборуваат?
– Јазикот е жива материја, ниту една технологија никогаш нема да биде во чекор со постојаниот развој на јазикот. Затоа сметам дека не претставува никаква закана ни технологијата ни нејзиниот развој.
