Ова веќе не е прашање на уметност, туку на колективна заблуда претставена како културен настан.
Во име на „алтернативниот израз“, сè почесто се продаваат празни провокации, естетика на распад и намерно уривање на секој критериум за вредност. Кога шокот е единствената содржина, а скандалот единствената порака, тогаш не станува збор за храбра уметност, туку за интелектуален банкрот.
Најтажниот дел не е она што се случува на сцената, туку она што се случува во публиката. Луѓе кои аплаудираат, одобруваат и се убедуваат себеси дека присуствуваат на нешто возвишено, само затоа што некој им рекол дека тоа е „современа уметност“. Како да е забрането да се каже дека царот е гол.
Иронијата е што не сме далеку од надреален перформанс што веќе го живеевме како општество. Народ кој прифати да му се смени сопственото државно име под политички притисок, денес тешко може да биде изненаден од каква било апсурдност претставена како прогрес. Кога реалноста ќе стане поневеројатна од сатирата, тогаш секој ваков перформанс изгледа само како продолжение на истата приказна – приказна во која од луѓето се бара да го негираат сопствениот разум и да аплаудираат на она што до вчера би го сметале за бесмислица.
Затоа главното прашање не е дали ова е уметност. Главното прашање е: каква општествена одговорност носат авторите и организаторите? Која е конкретната порака што сакаат да ја пренесат? Што точно треба да научи, почувствува или разбере публиката, освен дека границите на вкусот, смислата и достоинството можат бескрајно да се поместуваат?
Ако единствената вредност на едно дело е тоа што предизвикува шок, тогаш и сообраќајна несреќа е уметност. Ако единствената цел е да се скандализира јавноста, тогаш не зборуваме за култура, туку за спектакл на декаденција кој се обидува да се легитимира преку зборот „уметност“.
Не секоја провокација е храброст. Понекогаш е само недостаток на идеја маскиран како авангарда.
